Historia hutnictwa

17 września 2010

35Metale znano wcześniej niż nauczono się je otrzymywać z rud. Już w czasach prehistorycznych wyrabiano przedmioty z miedzi rodzinnej złota, srebra i żelaza. Wytapianie miedzi z rudy w ognisku rozpoczęło się 3,8 tyś lat p.n.e. Wysoki poziom osiągnęła technika Egipcjan, Greków i rzymian. Początki hutnictwa w Europie przypadają na IX wiek p.n.e. i są związane z kulturami okresów lateńskiego i wpływów rzymskich. W latach pięćdziesiątych XX wieku kraje wysoko rozwinięte rozpoczęły wytapianie stali w prasie martenowskim. Metale nieżelazne, których wiele odkryto w końcu XVIII wieku i początkowo używano jako składników stali stopowych, w stanie czystym zaczęto produkować na skalę przemysłową w drugiej połowie XX wieku. W 1848 roku, otrzymano czysty nikiel, w 1860 roku czysty cynk, a w 1852 – aluminium. W drugiej połowie XIX wieku, wprowadzono proces konwertorowy do otrzymania miedzi. W XX wieku rozwinęła się produkcja metali nieżelaznych, które dawniej nie były użytkowane: chromu, wanadu, niobu i cyrkonu są produkowane również lekkie stopy: aluminium, magnez i tytan na potrzeby lotnictwa. Pozyskanie surowców mineralnych zajmuje się górnictwo. Obejmuje całokształt związanych z wydobywaniem z ziemi kopalin użytecznych, oraz ich przeróbką, w celu ich wykorzystania i dostosowania do potrzeb użytkowników. W zależności od rodzaju i sposobu zalegania złoża, oraz rodzaju wyrobisk, wyróżnia się: górnictwo odkrywkowe, górnictwo podziemne i górnictwo otworowe. Zależnie od rodzaju kopaliny górnictwo dzieliło się zaś na: węglowe, rudne, skalne, naftowe, gazowe i solne. Przedmiotem działalności górniczej jest naturalne nagromadzenie substancji stałych, gazowych i ciekłych. Eksploatacje górniczą poprzedzają poszukiwania i badania geologiczne. Kolejnym etapem jest udostępnienie złoża i przygotowanie go do eksploatacji, oraz sama eksploatacja. Surowce mineralne wydobywa się także z dna morza. Zajmuje się tym górnictwo morskie. Eksploatację prowadzi się na obszarach szelfów i basenów oceanicznych. Z wody morskiej uzyskuje się sole potasowo-magnezowe, a także brom i jod. Obszary szelfów obejmują głównie eksploatację: piasków, żwirów, kasyterytu i węgla kamiennego.