Energia i technologia

Rozciągająca się nad północnym niebem zorza polarna może być objawem panującego na wysokościach niepokoju.Kiedy po słońcu szaleją burze magnetyczne, naładowane cząsteczki bombardują ziemię, a w momencie kolizji z atmosferą tworzą kurtynę światła. Dla migrujących ptaków, takich jak szpaki zorza polarna ma także ciemną stronę. Burze magnetyczne, szalejące po powierzchni słońca mogą wywołać chaos w obydwu światach. Wyładowania elektryczne w ziemskiej atmosferze mogą doprowadzić do zakłóceń w przesyłaniu prądu wysokiego napięcia. Z dala od lądu skutki wyładowań bywają znacznie poważniejsze, zwłaszcza, jeśli nastąpi pogorszenie pogody. Pole magnetyczne ziemi ulega zniekształceniom, wpływając niekorzystnie na działanie kompasów; zakłóca także przekaz radiowy, jak i zmysł nawigacji u szpaków, które zagubione szukają schronienia. Pojawiają się również inne zjawiska, takie jak ognie św. Elma – upiorny błysk naelektryzowanego powietrza, ostrzegający o zbliżających się błyskawicach. W normalnych warunkach burze wielu z nas przyprawiają o dreszcz, a wiele ludzi i zwierząt bardzo się ich boi. Znacznie większe przerażenie budzą właśnie tam, na otwartym terenie, gdzie warunki klimatyczne i pogodowe są zdecydowanie bardziej surowe. W przeszłości migrujące ptaki posądzano o nadprzyrodzone zdolności.Dzisiaj, gdy wiemy o nich znacznie więcej, ich zmysły jawią się już tylko, jako niezwykle. Każdej jesieni gęś gęgawa, lecąc z Islandii do Wielkiej Brytanii przemierza niemal 1000 km. Wykorzystując swoje zmysły przewiduje pogodę i wyrusza w najkorzystniejszych dla nich warunkach. Gęsi utrzymują kurs dzięki polu magnetycznemu ziemi. Dopiero niedawno zaczęliśmy odkrywać właściwości zmysłu magnetycznego, który prowadzi zwierzęta przez niczym niewyróżniający się krajobraz. Niektóre zachowania zwierząt są do prawdy niewiarygodne. Młode żółwie zielone zaczynają koczownicze życie, wypełnione wędrówkami po oceanach. Minie 30 lat, zanim powrócą w swe pierwotne miejsce, by spłodzić potomstwo. Jakimś cudem po wielu latach udaje im się wrócić w to samo miejsce. Ich sekret kryje się w namagnesowanych cząsteczkach, zwanych drobinami magnetytu. Wewnętrzne magnesy wykrywają zarówno natężenie pola magnetycznego, jak i jego nachylenie względem powierzchni ziemi. Te dwie siły zachowują się niczym linie na siatce mapy. Każdy punkt na oceanie ma własne, niepowtarzalne współrzędne.