Energia i technologia

Wykonywanie spoin w pozycji pionowej W pozycji PF i PG spawa się łukiem krótkim. W pozycji pionowej można spawać z góry na dół i z dołu do góry. Zaleca się jednak spawanie w pozycji PF. Uchwyt spawalniczy prowadzi się pochylony pod kątem 45 – 50 stopni w kierunku przeciwnym do kierunku spawania. Wykonuje się w ten sposób ścieg przetopowy, ściegi wypełniające i lico. Układając ścieg przetopowy uchwyt spawalniczy prowadzi się ruchem jednostajnym postępowym lub lekko falującym o małej amplitudzie, układając zaś ściegi wypełniające i lica wykonuje się uchwytem spawalniczym ruchy poprzeczne. Do wykonywania ściegu przetopowego stosuje się druty elektrodowe o średnicy 0,8 – 1,2 mm. Do ściegów wypełniających i lica stosuje się druty o średnicy 1,2 mm. Cienkie blachy spawa się z góry na dół. Ta technika spawania ułatwia otrzymywanie prawidłowego przetopu, płaskiego lica i dużej wydajności. Uchwyt spawalniczy podczas spawania jest pochylony w kierunku spawania pod kątem 35 – 40 stopni i prowadzony ruchem postępowym lub lekko falującym o małej amplitudzie. Warunki techniczne spawania MIG Warunki technologiczne i technika spawania MIG złączy konstrukcji z magnezu i stopów magnezu są podobne jak przy spawaniu aluminium i jego stopów. Jako gaz ochronny zaleca się argon lub mieszanki argonu z helem. Czysty hel nie jest zalecany jako gaz ochronny, gdyż wzrasta rozprysk i jest wymagane większe natężenie prądu w celu uzyskania natryskowego przenoszenia metalu w łuku. Spawanie jest prowadzone wyłącznie prądem stałym z biegunowością dodatnią, ze zwarciowym lub natryskowym przenoszeniem metalu w łuku. Spawanie łukiem zwarciowym oraz prądem pulsującym jest zalecane do wykonywania połączeń w pozycjach przymusowych. Spawaniem GMA miedzi i stopów miedzi jest prowadzone wyłącznie prądem stałym z biegunowością dodatnią z natryskowym przenoszeniem metalu w łuku, prądem stabilnym lub prądem pulsującym. Zasilanie łuku prądem pulsującym zapewnia wysoką jakość złączy spawanych w pozycjach przymusowych. Spawanie zaleca się prowadzić prostymi ściegami lub z niewielkim ruchem bocznym, w celu uniknięcia utlenienia brzegów ściegu. W pozycji podolnej jest zalecana technika spawania w prawo, a w pozycji pionowej technika spawania z dołu do góry. Niezgodności spawalnicze Prawidłowo wykonana spoina powinna charakteryzować się odpowiednimi własnościami technologicznymi i mechanicznymi. Niestety w praktyce z wielu przyczyn tak nie jest i w spoinach pojawiają się wady. Niezgodnością spawalniczą określa się niedoskonałość złącza, która odbiega od idealnej jakości złącza pod względem budowy i kształtu i może stanowić lub też stanowi zagrożenie pogorszenia właściwości eksploatacyjnych konstrukcji. Niezgodności spawalnicze mogą być sklasyfikowane ze względu na ich położenie: niezgodności spawalnicze zewnętrzne (odkryte) wychodzące lub usytuowane na zewnątrz złącza, niezgodności spawalnicze wewnętrzne (ukryte)usytuowane wewnątrz obszaru spoiny. Wady zewnętrze to wady, które daje się łatwo zaobserwować przy oględzinach zewnętrznych. Do najbardziej typowych wad zewnętrznych, często powstających przy spawaniu należą pęknięcia, brak przetopu, nadmierny przetop. Niezgodności spawalne dotyczące kształtu złączy spawanych to nadmierny nadlew spoiny, wklęsłość spoiny, podtopienie brzegów, kratery, rozpryski oraz kolce w licu grani spoiny.